Echo
Studio Atzori
5 September – 18 October 2026
Press
release
(EN) Studio Atzori (1988 & 1989, Italy) brings together monochromatic two-dimensional works with a body of sculptures made from fabric, metal, and epoxy clay. Across these varied forms, Echo unfolds as a space of psychological and emotional resonance, populated by figures that inhabit both inner and outer worlds. They appear as presences suspended between recognition and abstraction, intimacy and estrangement, waking life and the dream realm.
At Verduyn’s first pavilion, Studio Atzori uses the space to create a landscape full of suggestions. Here, memory is not treated as a fixture but as a perpetual machine of reconstructed images and emotions. The past shifts according to the distance from which they are recalled, altered by emotion, desire, and the accumulation of experience. Memory becomes inherently untrustworthy. What we remember is never simply what happened; it is constantly reshaped by fleeting emotions, imagination, and our desire to come to terms with what could have been. In this sense, the works operate within an uncertain temporal space, where past, present, and future projections overlap and dissolve into one another.
The sculptures introduce a physical dimension to this shifting interior landscape, functioning as an anchor point of sorts. The varying materials; fabric, metal, and epoxy clay carry distinct material qualities, softness, weight, rigidity, malleability, evoking a recognizable materiality. Providing a stable platform from which to discern between your own ruminations and those presented by the works. Alongside the monochromatic works, they establish a dialogue between surface and volume, image and object, presence and absence.
We are asked how deeply our memories continue to inhabit the present, and how anticipation can shape experience before an imagined future has arrived. How much are the images of the past, our emotions, and our memories reshaped over time? How much do anxieties, fears, and projections of the future already exist within our present? And to what extent do these reminiscences continue to echo through our dreams, subtly shaping the way we perceive reality?
Rather than offering clear distinctions, Studio Atzori’s works occupy the space between them. A realm of echoes, fragments, and projections, where what is remembered, imagined, and lived becomes inseparable.
(NL) Studio Atzori (1988 & 1989, Italië) brengt monochrome tweedimensionale werken samen met een reeks sculpturen, vervaardigd uit textiel, metaal en epoxyklei. Binnen deze uiteenlopende vormen ontvouwt Echo zich als een ruimte van psychologische en emotionele resonantie, bevolkt door figuren die zowel een innerlijke als een uiterlijke wereld bewonen. Ze verschijnen als aanwezigheden die zweven tussen herkenning en abstractie, intimiteit en vervreemding, het wakkere leven en de droomwereld.
In het eerste paviljoen van Verduyn gebruikt Studio Atzori de ruimte om een landschap vol suggesties te creëren. Hier wordt herinnering niet opgevat als iets vaststaands, maar als een perpetual machine van gereconstrueerde beelden en emoties. Het verleden verschuift naargelang de afstand van waaruit het wordt herinnerd en wordt beïnvloed door emotie, verlangen en de opeenstapeling van ervaringen. Herinnering is daardoor inherent onbetrouwbaar. Wat we ons herinneren is nooit simpelweg wat er is gebeurd; het wordt voortdurend hervormd door vluchtige emoties, verbeelding en ons verlangen om in het reine te komen met wat had kunnen zijn. In die zin bewegen de werken zich binnen een onzekere temporele ruimte, waarin verleden, heden en toekomstige projecties over elkaar heen schuiven en in elkaar oplossen.
De sculpturen introduceren een fysieke dimensie in dit veranderlijke innerlijke landschap en fungeren als een soort ankerpunt. De verschillende materialen, textiel, metaal en epoxyklei, dragen elk hun eigen materiële kwaliteiten: zachtheid, gewicht, rigiditeit en kneedbaarheid. Ze roepen een herkenbare materialiteit op en bieden een stabiel vertrekpunt van waaruit we onderscheid kunnen maken tussen onze eigen overpeinzingen en die welke door de werken worden aangereikt. Samen met de monochrome werken creëren ze een dialoog tussen oppervlak en volume, beeld en object, aanwezigheid en afwezigheid.
We worden uitgenodigd ons af te vragen hoe diep onze herinneringen het heden blijven bewonen en hoe anticipatie onze ervaring kan vormen nog vóór een ingebeelde toekomst is aangebroken. In welke mate worden de beelden uit het verleden, onze emoties en onze herinneringen doorheen de tijd hervormd? In welke mate bestaan angsten, vrees en toekomstprojecties al binnen ons huidige bewustzijn? En in hoeverre blijven deze herinneringen doorwerken in onze dromen, en bepalen ze subtiel de manier waarop we de werkelijkheid waarnemen?
In plaats van duidelijke onderscheidingen aan te brengen, bevinden de werken van Studio Atzori zich precies in de ruimte daartussen. Een domein van echo’s, fragmenten en projecties, waarin datgene wat herinnerd, verbeeld en beleefd wordt onlosmakelijk met elkaar verweven raakt.