Dog is God Backwards
Annelies Van Damme
23 May – 21 June 2026
Press release
Artist in residence
I spoke to a man who lost his son to the algorithm.
In the art world rape will make you money, but trauma will end your career.
At age eleven, I started covering my webcam with tape. I wonder if the man’s son knew what a webcam is. Have I at last gotten old?
Starving dogs eat the other dog’s litter to survive.
His pain is their glory, and in reverse.
When my mother was heavily pregnant she got bitten by a German Shepherd, trying to protect her own dog with her belly.
The Shepherd’s rabies is still rushing through my veins.
It gave me sharp teeth and an even sharper tongue, my biological munition.
Dog is God backwards.
The man and I share the same vendetta: their pain is our glory, and in reverse.
Women are off-limits. Children especially.
What does war look like when the weapons are not guns?
The front line is made out of ghosts and metal. A black mirror reflecting your own face on someone else’s naked body, fucking a dog.
There are pieces of babies everywhere. Modern crimes against humanity.
Where does sorrow go when you hold it in?
The dogs are running free, so why aren’t we?
If I were dead, I would be rich and famous already. My pain would be my glory, and in reverse.
The man and I agree: the wrong child has died.
At Verduyn, Annelies Van Damme (1998, Belgium) presents Dog is God Backwards, a constantly in-progress immersive installation in which you step into the algorithm of “the starving dog”. Taking the form of a 4-dimensional painting, DIGB explores the societal intersections between power, war, and violence and a sexualized visual culture.
Bypassing the constraints of time and borders, the internet heavily influences children and young people through a plethora of screens. What are the modern weapons of warfare if not, but black mirrors reflecting your own face on another body? How young must our martyrs be before one can speak of violence against humanity?
DIGB invites you not to look away, but to let yourself be overwhelmed by the incoming future and to face your own place in these perpetually changing world dynamics.
Ik sprak met een man die zijn zoon aan het algoritme had verloren.
In de kunstwereld levert verkrachting je geld op, maar trauma maakt een einde aan je carrière.
Op mijn elfde begon ik mijn webcam met tape te beplakken. Ik vraag me af of de zoon van die man wist wat een webcam is. Ben ik nu eindelijk oud geworden?
Uitgehongerde honden eten de nestjes van andere honden op om te overleven.
Zijn pijn is hun glorie, en omgekeerd.
Toen mijn moeder hoogzwanger was, werd ze gebeten door een Duitse herder, die haar eigen hond met haar buik probeerde te beschermen.
De rabiës van de herder stroomt nog steeds door mijn aderen.
Het gaf me scherpe tanden en een nog scherpere tong, mijn biologische wapens.
Dog is God backwards.
Die man en ik delen dezelfde vendetta: hun pijn is onze glorie, en omgekeerd.
Vrouwen zijn verboden terrein. Vooral kinderen. Hoe ziet oorlog eruit als de wapens geen geweren zijn?
De frontlinie bestaat uit geesten en metaal. Een zwarte spiegel die je eigen gezicht reflecteert op iemands naakte lichaam, terwijl je seks hebt met een hond.
Overal liggen stukjes baby's. Moderne misdaden tegen de menselijkheid.
Waar gaat verdriet heen als je het inhoudt?
De honden lopen vrij rond, waarom wij niet?
Als ik dood was, zou ik al rijk en beroemd zijn. Mijn pijn zou mijn glorie zijn, en omgekeerd.
De man en ik zijn het erover eens: het verkeerde kind is gestorven.
Bij Verduyn presenteert Annelies Van Damme (1998, België) Dog is God Backwards, een voortdurend in ontwikkeling immersieve installatie waarin je het algoritme van “de hongerige hond” binnenstapt. In de vorm van een vierdimensionaal schilderij onderzoekt DIGB de maatschappelijke kruispunten tussen macht, oorlog en geweld en een geseksualiseerde visuele cultuur.
Door de beperkingen van tijd en grenzen te omzeilen, beïnvloedt het internet kinderen en jongeren sterk via een overvloed aan schermen. Wat zijn de moderne wapens van oorlogsvoering anders dan zwarte spiegels die je eigen gezicht reflecteren op een ander lichaam? Hoe jong moeten onze martelaren zijn voordat men kan spreken van geweld tegen de menselijkheid?
DIGB nodigt je uit om niet weg te kijken, maar jezelf te laten overweldigen door de naderende toekomst en je eigen plaats te confronteren binnen deze voortdurend veranderende werelddynamieken.